Μαρκος Στυλιανου

Μαρκος Στυλιανου

Βιογραφικο

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012 11:34

Ο Στυλιανού Μάρκος κατέχει:
• Δίπλωμα ψυχολογίας (BSc (Hons) Psychology), από το Πανεπιστήμιο του Χέρτφορντσαϊρ (University of Hertfordshire).
• Μετεκπαίδευση στην «Κλινική Ψυχοπαθολογία», στο «Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ιατρική Σχολή – Ψυχιατρική Κλινική».
• Έχει δίπλωμα "Συμβούλου Ψυχικής Υγείας" από το "Athens Synthesis Centre", (Τριετές πρόγραμμα σπουδών συνθετικής συμβουλευτικής), αναγνωρισμένο από το διεθνώς γνωστό οργανισμό συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας COSCA (Counseling & Psychotherapy in Scotland),
• και του έχει απονεμηθεί το "COSCA Counselling Skills Certificate", αναγνωρισμένο από το Πανεπιστήμιο του Νάπιερ (Napier University of Edinburgh).
• Επίσης έχει το (Certificate of Higher Education in Psychology) από το GLYNDWR UNIVERSITY.

Είναι μέλος του διεθνώς αναγνωρισμένου επαγγελματικού φορέα – οργανισμού, Συμβουλευτικής και Ψυχοθεραπείας, COSCA (Counselling & Psychotherapy in Scotland) και χρυσό μέλος τις προστασίας ψυχολόγων PPS (Psychologists Protection Society).

Ο Στυλιανού Μάρκος ασχολείται με την ψυχολογία τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια και είναι σε συνεχή προσωπική εποπτεία και θεραπεία. Έχει συμμετάσχει ως ομιλητής και παρακολουθήσει κύκλους σεμιναρίων και ημερίδες που ασχολούνται με το ευρύ φάσμα θεμάτων ψυχολογίας.
Δραστηριοποιείται ιδιωτικά στο δικό του χώρο κάνοντας ατομικές και ομαδικές συνεδρίες με ενήλικες, εφήβους, συμβουλευτική σχέσεων και ζευγαριών (βλ. προσφερόμενες υπηρεσίες), συνεργάζεται με το επιστημονικό ιατρείο VITA EQUALIS, επίσημος συνεργάτης του ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΑΘΗΝΩΝ και με την κοινωνική υπηρεσία του Δήμου Παιανίας. Συμμετέχει ενεργά ως εισηγητής στη δημιουργία ενημερωτικών ομιλιών και αρθρογραφεί σε θέματα που σχετίζονται με την ψυχική υγεία.

Ασκεί τη συνθετική προσέγγιση, η οποία στοχεύει στο να χρησιμοποιήσει το δυναμικό, τις προσωπικές ανάγκες και τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, ώστε μέσα από τη θεραπεία να βελτιωθεί η λειτουργικότητα στην καθημερινότητά του, να βελτιωθούν οι σχέσεις με τους άλλους και με τον εαυτό του, όπως και να πλησιάσει περισσότερο στην αυτοπραγμάτωση, με αποτέλεσμα να βιώνει γαλήνη και ισορροπία.
Δραστηριοποιείται ιδιωτικά στην Αθήνα δίπλα στο σταθμό μετρό Κατεχάκη (βλ. Επικοινωνία) και συνεργάζεται με αξιόπιστους επαγγελματίες στο χώρο, όπως παιδοψυχολόγους, ψυχιάτρους, ψυχολόγους, συμβούλους ψυχικής υγείας, κοινωνικούς λειτουργούς, life coachers, δραματοθεραπευτές, συστημικούς θεραπευτές.

 



Στοιχεία επικοινωνίας

Τηλέφωνο: 693 6800024
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Διεύθυνση

Ιδιωτικό γραφείο: Μοσχοπούλου 7-9 Αθήνα (Σταθμός Μετρό Κατεχάκη)
Γραφείο Ιατρικό κέντρο: Κηφισίας 58, Μαρούσι έναντι (ΟΤΕ)

Προσφερομενες υπηρεσιες

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012 11:32
  • Συνθετική ατομική ή ομαδική υποστήριξη.
  • Συμβουλευτική ζευγαριών.
  • Συμβουλευτική γονέων.
  • Συμβουλευτική μαθητών.
  • Τεχνικές κατευθυνόμενου οραματισμόυ & Τεχνικές Χαλάρωσης.
  • Προσωπική ανάπτυξη (αυτογνώσια, αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμός, αυτοβελτίωση).
  • Διεξαγωγή επιμορφωτικών ομιλιών, σεμιναριών.

Η ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία ευχάριστη, που μας αφήνει με μια αίσθηση ικανοποίησης και πληρότητας. Παρ' όλα αυτά, η ενδοσκόπηση και η ανάσυρση από το ασυνείδητο απωθημένων εμπειριών ή σκέψεων είναι μια διαδικασία που απαιτεί δουλειά και αφοσίωση. Τα πράγματα που έχουμε αποσύρει στο ασυνείδητο συνήθως προκαλούν πόνο, θλίψη και θυμό, πολύ σπανιότερα χαρά, οπότε η επεξεργασία τους είναι μια διαδικασία επίπονη και τις περισσότερες φορές χρειάζεται χρόνος και υπομονή μέχρι να σταθεροποιηθούμε και να βιώσουμε την ψυχοθεραπεία ως αυτοπραγμάτωση.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να βρούμε ως αρνητικό αυτή τη δύσκολη περίοδο. Που και πάλι μοιάζει πιο πολύ με τη γλυκιά κούραση που αισθάνεται κάποιος όταν κάνει ένα άθλημα που τον ευχαριστεί.

Πνευματικά δικαιώματα
Copyright © Στυλιανού Μάρκος, 2012.
Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. All rights reserved.

Υπάρχει ένα γνωμικό που λέει ότι υπάρχουν χίλιοι δρόμοι για τον ίδιο προορισμό. Όλοι μας έχουμε μια εξελικτική πορεία σε αυτή την ζωή. Το πώς και με ποιους είναι θέμα επιλογής. Οι άνθρωποι που επισκέπτονται κάποιον ψυχολόγο είναι γιατί κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα τους εμποδίζει σε αυτή την πορεία ή τους εμποδίζει η έλλειψη αυτογνωσίας που και αυτή από μια οπτική γωνία είναι ψυχολογικό πρόβλημα.

Πως να μιλησω με εναν αγνωστο;

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012 11:27

Για πολλούς φαντάζει πάρα πολύ δύσκολο να ανοίξουν την καρδιά τους και να αποκαλύψουν τα πιο σκοτεινά τους κομμάτια σε κάποιον άγνωστο. Αυτό είναι όμως λανθασμένο από προσωπική πείρα, καθώς οι άνθρωποι τείνουν να μιλούν πολύ πιο ειλικρινά σε έναν θεραπευτή που δεν τους γνωρίζει και δεν θα τους κρίνει, αλλά και δεν θα εμπλακεί συναισθηματικά μαζί τους. Όταν μιλάμε σε κάποιο γνωστό μας, συνήθως σε κάποιο φίλο ή σε κάποιο μέλος της οικογένειας, συνειδητά αλλά συχνότερα ασυνείδητα φιλτράρουμε αυτά που λέμε. Οπότε αντιλαμβάνεστε ότι ουσιαστικά όχι μόνο είναι πιο εύκολο ν' ανοιχτούμε σε κάποιον ξένο, αλλά είναι και προϋπόθεση να μην έχουμε στενή σχέση με το θεραπευτή μας πριν ξεκινήσουμε θεραπείες.

Πνευματικά δικαιώματα
Copyright © Στυλιανού Μάρκος, 2012.
Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. All rights reserved.

Το πόσες επισκέψεις θα χρειαστούν σε έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας, ψυχοθεραπευτή, ψυχολόγο εξαρτάται αρχικά από το πρόβλημα του κάθε ανθρώπου και τη διάθεσή του για ενδοσκόπηση, αληθινή και ειλικρινή δουλειά. Βέβαια χωρίς να υπάρχει κανόνας όσον αφορά το χρονικό διάστημα που χρειάζεται ο καθένας, ο αριθμός των επισκέψεων σε έναν ψυχολόγο κυμαίνεται ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποιοι στο χώρο της ψυχολογίας, υπόσχονται αποτελέσματα σε κάποιο συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών.  Αυτό είναι άτοπο και παραπλανητικό.  Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το χρόνο προσαρμογής και αντίδρασης του κάθε συνανθρώπου μας που αποφασίζει να κάνει μια εσωτερική δουλειά με τον εαυτό του ζητώντας βοήθεια από κάποιον ψυχολόγο, σύμβουλο ψυχικής υγείας, ψυχοθεραπευτή. (βλ. Η πρώτη συνεδρία!)

Μου έχουν κάνει αρκετές φορές την ερώτηση αν μία-δύο συνεδρίες είναι αρκετές.  Αναρωτιέμαι αν μπορεί να λυθεί σε λίγες ώρες ένα πρόβλημα στην ψυχολογία μας που είναι τόσο έντονο, δυνατό κι επίμονο, ώστε να μας οδηγήσει σε ψυχολόγο κι ενώ χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να δημιουργηθεί. Αυτά τα προβλήματα πηγάζουν από την παιδική ηλικία, εκτός αν έχει συμβεί κάποιο πολύ σοκαριστικό γεγονός το οποίο μας έφερε σε αυτή την κατάσταση.  Είναι άτοπο να πιστεύει κάποιος ότι, ενώ το έχτιζε και το έθρεφε τόσα χρόνια, θα το εξαφανίσει μέσα σε λίγα λεπτά.  Ή πώς μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό ένα γεγονός που μας οδήγησε στην κατάρρευση να λυθεί τόσο εύκολα;

Εύκολες, γρήγορες λύσεις και μαγικά χάπια υπάρχουν, μα σχεδόν πάντα λύνουν επιφανειακά και πρόσκαιρα το πρόβλημα και αργά ή γρήγορα οδηγούν στις ίδιες καταστάσεις ή και πιο επώδυνες από ό,τι πριν.
Ο ψυχίατρος είναι διαφορετική κατηγορία από τους υπόλοιπους θεραπευτές.  Αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως σώμα και εστιάζεται σε αυτό για τη λύση των ψυχικών "ασθενειών".  Όλο και περισσότεροι ψυχίατροι πλέον αντιλαμβάνονται το άτοπο της ψυχιατρικής και συνδυάζουν την ψυχιατρική με σπουδές ψυχανάλυσης, ώστε να τα συνδυάσουν σε μια ουσιαστικότερη θεραπεία αντιμετωπίζοντας τους ασθενείς τους ως μια βιοψυχοκοινωνική ολότητα.  Σε πολύ σοβαρά περιστατικά μόνη της η ψυχοθεραπεία χωρίς την ψυχιατρική είναι μάλλον αδύνατο να βοηθήσει άτομα που δεν επικοινωνούν σχεδόν έως καθόλου με την πραγματικότητα και με τη χορήγηση για όσο διάστημα είναι απαραίτητο φαρμακευτικής αγωγής είναι εμφανής η επαναφορά στην πραγματικότητα και η απόσυρση των συμπτωμάτων.

Για να ξεκαθαρίσω τις όποιες παρερμηνείες που συχνά οδηγούν σε παρεξηγήσεις, θα σας πω ότι η όποια διαδικασία είναι επιλογή του καθενός. Η ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία σχετικά χρονοβόρα, συχνά δύσκολη, που πολλές φορές οδηγεί σε δρόμους ξεχασμένους, κακοτράχαλους, ανηφορικούς, δύσβατους και φοβιστικούς.  Που περπατώντας τους μας οδηγούν σε μέρη πανέμορφα, χαράς, ηρεμίας και γαλήνης.

Πνευματικά δικαιώματα
Copyright © Στυλιανού Μάρκος, 2012.
Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. All rights reserved.

 

Η εχεμύθεια στο επάγγελμα του ψυχολόγου, συμβούλου ψυχικής υγείας είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία στα οποία στέκονται πολλοί άνθρωποι που σκέπτονται να ζητήσουν βοήθεια από κάποιον ειδικό. Βάσει του κώδικα δεοντολογίας βέβαια είναι δεδομένο ότι οι αποκαλύψεις που γίνονται στις συνεδρίες ψυχολογίας αντιμετωπίζονται από το θεραπευτή με σεβασμό, ειλικρίνεια και εχεμύθεια. Υπάρχουν μόνο ειδικές περιπτώσεις στις οποίες δεν γίνεται αυτό και αυτές είναι περιπτώσεις όπου ο θεραπευτής αποκαλύπτει στον επόπτη του κάποια στοιχεία τα οποία οφείλουν να συζητηθούν στην εποπτεία. Aκόμα και τότε o ψυχολόγος παίρνει την άδεια του θεραπευόμενου για τις όποιες αποκαλύψεις θα γίνουν στην εποπτεία (η εποπτεία είναι μια διαδικασία κατά την οποία οι θεραπευτές εποπτεύονται από ειδικευμένους ψυχολόγους πάνω στην εποπτεία θεραπευτών, ώστε να μπορούν να εξασκούν με αξιοπιστία και σεβασμό το επάγγελμά τους). Επίσης μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όπου ο θεραπευτής οφείλει να αποκαλύψει στις αρχές στοιχεία τα οποία είναι κακουργήματα ή απειλούν την ακεραιότητα του ιδίου ή αυτών με τους οποίους σχετίζεται.
Αυτές είναι οι μόνες περιπτώσεις όπου ο ψυχολόγος αποκαλύπτει πράγματα από τις συνεδρίες. Κατά τα άλλα η εχεμύθεια και η ειλικρίνεια είναι από τα σημαντικότερα στοιχεία μιας υγιούς σχέσης μέσα και έξω από το γραφείο ψυχολογίας.
Υπάρχει εύλογα το θέμα της ντροπής και αυτό είναι που απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους. Δηλαδή πώς να αποκαλύψει κάποιος τα πιο κρυφά γεγονότα και τις πιο κρυφές του σκέψεις σε έναν άγνωστο άνθρωπο.
Οι περισσότεροι δυσκολεύονται να κάνουν αποκαλύψεις στους πολύ δικούς τους ανθρώπους. Εδώ είναι η παρανόηση: τις περισσότερες φορές είναι πολύ πιο εύκολο να γίνουν οι αποκαλύψεις σε έναν άγνωστο, από τον οποίο δεν πρόκειται να κριθούν και ταυτόχρονα θα αντιμετωπιστούν με απόλυτο σεβασμό, αποδοχή και επίσης έχει εκπαιδευτεί να μας βοηθήσει να βρούμε την έξοδο από το λαβύρινθο των σκέψεών μας.

Copyright © Στυλιανού Μάρκος, 2012.
Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. All rights reserved.

Οι γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων είναι μια περίοδος χαράς, ειδικά για τα παιδιά που ζουν μέσα στα λαμπάκια και τις λιχουδιές, περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη που έρχεται με τους ιπτάμενους ταράνδους να φέρει από την καμινάδα τα δώρα τους.
«Τι είναι αυτά τα παραμύθια που γεμίζουμε τα μυαλουδάκια των παιδιών; Tι είναι σημαντικότερο από την αλήθεια;» λένε πολλοί. Αλλά πραγματικά ποιος είναι γνώστης της αλήθειας; Ζούμε σε εποχές όπου οι αλήθειες μας, οι σταθερές μας για την ύλη, το σύμπαν και όλη μας την κοσμοθεωρία ανατρέπονται. Όπως όταν κάποτε πιστεύαμε ότι η γη είναι επίπεδη, ας αρκεστούμε στο σοφό ρητό: «Γνωρίζω ότι δεν γνωρίζω τίποτα», κι ας αφήσουμε τον αγνό, αυθεντικό παιδικό νου να διευρυνθεί. Μάλλον οι άνθρωποι μεγαλώνοντας ξέχασαν τα παιδικά τους χρόνια, όπου η φαντασία τους ταξίδευε σε κάθε λογής παραμυθένια κατάσταση. Κι αν δεν έχουν τέτοιες μνήμες, τότε σίγουρα κάποιος άλλος, λογικός ενήλικος εγκέφαλος τους έκλεψε αυτά τα όμορφα χρόνια.
Η παιδική ηλικία είναι μια περίοδος φαντασίας και παιχνιδιού. Ας επιτρέψουμε στα παιδιά να ζήσουν αυτή την ηλικία για να μη γίνουν ενήλικα παιδιά που, επειδή δεν έζησαν αυτά που έπρεπε όταν έπρεπε, προσπαθούν να τα ζήσουν ως ενήλικες με γελοίες παλιμπαιδιστικές συμπεριφορές.
Στα σημερινά παιδιά, περισσότερο ίσως από άλλες εποχές, όπου ο ορθολογισμός και το άγχος μπροστά από τις φοβίες μας κατακλύζουν την κοινωνία και τα σπιτικά μας. Χρειάζεται να τους αφήσουμε άπλετο χώρο για φαντασία, μαγεία και παραμύθια, που εκπαιδεύουν το μυαλό τους να σκέπτεται, να δημιουργεί, να εξελίσσεται, ώστε στο μέλλον ως ενήλικας να μπορεί να οραματίζεται και να υλοποιεί.
Αλλιώς φτιάχνουμε μυαλά στείρα, κοντόφθαλμα, όπου η πραγματικότητα καθορίζει τα όριά τους, τα όρια που η φαντασία ξεπερνά και ακουμπά την αλήθεια με τρόπο ουσιαστικότερο από τη λογική.
Ας θυμηθούμε τον Ιούλιο Βερν, πόσο ανοιχτόμυαλος άνθρωπος ήταν και πόσο προχωρημένο πνεύμα, όταν όλα τα στενάχωρα μυαλά τον χαρακτήριζαν φαντασιόπληκτο παραμυθά. Ή μήπως πιστεύετε ότι το εκπληκτικό μυαλό του Αϊνστάιν θα μπορούσε να συλλάβει τη θεωρία του χάους και τα απάτητα μέρη του σύμπαντος χωρίς φαντασία; Ο ίδιος είπε ότι η φαντασία είναι ουσιαστικότερη της γνώσης.
Μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να ωριμάσουν και να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση πολύ περισσότερο επιτρέποντας, αλλά ακόμα και εκπαιδεύοντας την φαντασία τους. Ας αφήσουμε φέτος λοιπόν τον Άγιο Βασίλη να μπει στο σπιτικό μας και, πού ξέρετε, μπορεί να φέρει και σ' εμάς δώρο.

Πνευματικά δικαιώματα
Copyright © Στυλιανού Μάρκος, 2012.
Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. All rights reserved.

 

Η σύνδεση της τροφής με το συναίσθημα ξεκινά από τα βρεφικά μας χρόνια, αλλά ας το πάρουμε από την αρχή. Το βρέφος μέσα στη μήτρα βρίσκεται σε μια κατάσταση ζεστασιάς, ασφάλειας, επικοινωνίας και μοιάζει σαν παράδεισος, μέχρι τη μέρα που βγαίνουμε από τη ζεστασιά και την ασφάλεια σε ένα μέρος κρύο και ξένο. Κάποιος μας κρατά ανάποδα, μας ρίχνει μια στην πλάτη. Αυτή είναι μια τρομακτική και πολύ τραυματική εμπειρία. Πολλοί την ονομάζουν «πρώτο θάνατο». Μετά από αυτή την τόσο τραυματική εμπειρία, η επόμενη φορά που ερχόμαστε πάλι σε κατάσταση ζεστασιάς, επικοινωνίας και ασφάλειας είναι στο στήθος της μητέρας. Τότε δημιουργείται η πρώτη και τόσο σημαντική σύνδεση μέσα μας ότι το φαγητό είναι επικοινωνία και ασφάλεια.
Συνεχίζουμε με φράσεις όπως «φάε να δυναμώσεις», «άμα φας όλο το φαγητό σου θα σε αγαπά η μαμά», «τα καλά παιδιά τρώνε όλο το φαγητό τους», «έλα, μια μπουκιά για τη μαμά, μια για τον μπαμπά, για τον θείο, τον παππού και για όλο το σόι»! Ξαφνικά θυμούνται τους πιο ξεχασμένους συγγενείς προκειμένου να ταΐσουν το παιδί. Έτσι δημιουργούντα κι άλλες ασυνείδητες συνδέσεις, οπότε, όταν αισθανόμαστε αδύναμοι, από το «φάε να δυναμώσεις» αρχίζουμε να τρώμε, μόνο που δεν είναι σωματική η αδυναμία. Όταν αισθανόμαστε μόνοι χωρίς αγάπη, τρώμε, αφού όπως μας υποσχέθηκαν πως, όταν τρώμε και είμαστε καλά παιδιά, θα μας αγαπούν.
Και δεν τελειώνει εκεί όλο αυτό. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι κανόνες της σχεδόν επιβάλλουν τη μόδα στα άτομα που την απαρτίζουν. Η μόδα είναι η φορεσιά του κοπαδιού. Κατακλυζόμαστε από χιλιάδες εικόνες και συμβουλές για το πώς θα γίνουμε πιο όμορφοι και αποδεκτοί από την κοινωνία. Δυστυχώς, η όποια απόκλιση από αυτούς τους άτυπους κανόνες περιθωριοποιεί με επώδυνες συνέπειες. Τα άτομα αυτά μπαίνουν, ασυνείδητα συνήθως, σε ένα φαύλο κύκλο πράξεων και συναισθημάτων, νιώθοντας απομονωμένα, αδύναμα, ντροπή και φόβο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καταφεύγουν ή να αποσύρονται από το φαγητό για να απωθήσουν ή να εξισορροπήσουν συναισθήματα και σκέψεις που είναι δυσάρεστες. Ως αποτέλεσμα νιώθουν ακόμα πιο άσχημα, κι έτσι αρχίζουν και πάλι από την αρχή.

 

Copyright © Στυλιανού Μάρκος, 2012.
Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. All rights reserved.

Όλοι έχουμε ακούσει ή βιώσει από πρώτο χέρι ότι οι δίαιτες δεν έχουν αποτέλεσμα και ότι όσα κιλά χαθούν μέσα από αυτή τη διαδικασία τα άτομα τα παίρνουν πάλι και συνήθως παίρνουν ακόμα περισσότερα. Αυτό συμβαίνει πάρα πολύ συχνά στους περισσότερους ανθρώπους. Φανταστείτε ότι είναι σαν να πιέζουμε ένα ελατήριο. Πιέζοντας συσσωρεύουμε όλη αυτή τη δύναμη στο ελατήριο. Μόλις όμως το αφήσουμε, το αποτέλεσμα είναι ότι αυτό εκτονώνεται με δύναμη και μεγαλώνει περισσότερο κι από όσο ήταν στην αρχική του κατάσταση. Αυτό γίνεται γιατί οι άνθρωποι πιέζονται σαν το ελατήριο να αλλάξουν το έξω χωρίς όμως να αλλάξουν το μέσα.